روايات در اين زمينه بسيار فراوان و تأويل‌ناپذير است . از اينجاست كه شيخ مفيد رضوان اللّه عليه در شرح عقايد صدوق مىفرمايد : « علم پزشكى دانشى صحيح و استوار است كه از طريق وحى بدست ما رسيده و دانشمندان آن را از پيامبران آموخته‌اند . » « 1 » دانشمندان اسلامى كتابهاى پرارجى در طبّ اهل البيت عليهم السّلام نوشته‌اند كه از آن جمله است : « طبّ النّبي » تأليف ابن قيّم جوزيه متوفّاى 751 هجرى و كتابهاى طبّ الصّادق و طبّ الرضا و جز آنها ، كه شيخ حرّ عاملى قسمتى از احاديث آنها را در كتاب پرارج « وسائل الشّيعه » باب اطعمه و اشربه آورده است . روى اين بيان تأثير علل طبيعى ترديدناپذير است و تأثير دارو و درمان در بهبودى بيماران از نظر عقل و شرع ثابت و قطعى است ، امّا آيه شريفه اى كه از زبان حضرت ابراهيم عليه السّلام نقل مىكند كه وَ إِذا مَرِضْتُ فَهُوَ يَشْفِينِ ؛ « چون بيمار شوم او مرا شفا مىدهد . » « 2 » معنايش اينست كه تأثير دارو نيز به تقدير حضرت احديّت و اراده پروردگار متعال است ، چنان كه امام صادق عليه السّلام مىفرمايد : ( انّ لكلّ داء دواء ، فاذا اصاب الدّواء الدّاء برىء باذن اللّه ) ؛

--> ( 1 ) - اوائل المقالات ، ص 69 ، چاپ دوم . ( 2 ) - سوره شعراء ، آيه 80 .